يادداشتهايی از کانادا

صد دانه ياقوت (بعدي) » صفحه اصلي « (قبلي) برخورد دمکراتيك از نوع استبدادي
 
Thursday, December 16, 2004

اولي: خدا را صد هزار مرتبه شُکر که بعد از سي سالگي اومدم کانادا.
دومي: چرا؟

اولي: وگرنه قبل از رسيدن به سي سالگي از خوشي مرده بودم.


نتيجه‌گيري: مُردم از خوشي، يه نفر حسود هم پيدا نميشه كه بگه به درک.


از: bache-mis

سلام دوست عزيز....
با زحمتهاي ما. اميدوارم كه هميشه خوش باشي و دلت هم فقط واسه من تنگ شده باشه :-) به ستاره سهيل هم سلام برسون. فكر كنم من هم زودتر بايد برگردم و الا اينجا از خوشي ....


از: مهران

سلام دوست عزیز. خیلی وقته نوشته هاتون را میخونم، حرفهای خودمانی و دلنشین. شاید بخاطر این باشه که کانادا زندگی میکنم. دوست دارم دیگران هم بهره ببرند. اجازه است لینک بدهم؟


از: كتبالو

به درك!!!!!

نه قربان. اين كه شوخي بود. اولا انشالله هميشه كل ستون هاي بدنتون سالم باشه. ثانيا خدا رو صد هزار بار كه خوش هستين.