مادرم آن دورها،
و در اين فصل بهار،

همچنان ميدوزد،
گل زيباي محبت ز سر لطف و صفا،
بر دل شب‌زدهء کوچ‌گران،
که شدند دور ز بيداد و جفا.

دست او با دل او همراه است،
"نخ گلدوزي او کوتاه است،
مادرم ميترسد غنچه‌ها وا نشوند."

تورنتو - بهار ۱۳۷۸

---

مادرانمان میدوزند..........یکی از این سوی دنیا . یکی از ان سوی دنیا. نخ گلدوزی جمع انها با هم کوتاه نیست. به گمانم غنچه ها گل بشوند

خلق نيك و روحيه سرزنده فرزند نشانه فرهيختگي و فداكاري مادري است كه چنين تربيتي را به او تقديم داشته. پاينده و شاد و سرفراز باد اين مادر.

عالي بود از كاناداي عزيز، عالي

خيلي قشنگ بود :) ظاهرا شعر از خودتونه ديگه؟